برتراند راسل. تاریخ فلسفه ی غرب. جلد سوم (واپسین سطور). ترجمه ینجف دریابندری.

... فلسفه در سرار تاریخ خود از دو جزء تشکیل شده که به طور ناهماهنگ ترکیب ‎یافته اند؛ این دو جزء ‎یکی تفکر درباره‎ی ماهیت جهان است و دیگری نظریه‎ی اخلاقی ‎یا سیاسی است درباره‎ی بهترین شیوه‎ی زیستن. ناتوانی در جدا کردن این دو جزء با تمایز کافی، سرچشمه‎ی تفکر مغشوش فراوان بوده است. فلاسفه، از افلاطون تا ویلیام جیمز، اجازه داده‎اند که عقایدشان درباره‎ی ساختمان جهان تحت تاثیر تمایل به تهذیب اخلاق واقع شود؛ ‎یعنی چون بنا بر فرض خود می‎دانستند چه معتقداتی مردم را فضیلتمند خواهد ساخت، پس براهینی اختراع کردند، آن هم غالبن بسیار سفسطه‎آمیز، تا صحت این معتقدات را اثبات کنند. من به سهم خود این تمایل را، بنا بر مبانی اخلاقی و عقلی هر دو، مردود می‎دانم. فیلسوفی که صلاحیت حرفه‎ای خود را صرف امری غیر از پژوهش بیطرفانه‎ی حقیقت کند، اخلاقن مرتکب نوعی خیانت می‎شود. و وقتی که پیش از تحقیق فرض بگیرد که معتقدات خاصی، صحیح‎ یا غلط، چنانند که رفتار خوب را باعث می‎شوند دامنه‎ی تفکر فلسفی را طوری محدود می‎سازد که فلسفه را از قدر و قیمت می‎اندازد. فیلسوف حقیقی کسی است که آماده‎ی بررسی همه‎ی مفاهیم و تصورات باشد. همینکه آگاهانه ‎یا ناآگاهانه حدودی معین کنیم، فلسفه از ترس فلج می‎شود. سانسور دولتی، که هر که را دهان به اظهار "افکار خطرناک" بگشاید به مجازات می‎رساند، زمینه پیدا می‎کند و در حقیقت خود فیلسوف قبلن این سانسور را بر تحقیقات خود تحمیل کرده است.

از لحاظ فکری، تاثیر ملاحضات اخلاقی غلط بر فلسفه عبارت بوده است از سد کردن راه ترقی، تا حد زیاد. من شخصن عقیده ندارم که فلسفه بتواند صحت‎یا ابطال احکام دینی را اثبات کند، اما از افلاطون تا کنون اکثر فلاسفه جزو وظیفه‎ی خود دانسته‎اند که "دلایلی" برای اثبات بقای روح و وجود خدا بیاورند. و از دلایل اسلاف خود عیب جویی کرده‎اند. توماس قدیس دلایل انسلم قدیس را رد کرده است و کانت دلایل دکارت را. اما هر کدام دلایل جدیدی خاص خود فراهم کرده‎اند. و برای آنکه دلایل خود را معتبر جلوه دهند، ناچار شده‎اند در منطق مغالطه کنند و ریاضیات را به عرفانیات بیالایند، و مدعی شوند که تعصبات عمیق اشراقی است که از آسمان برایشان حواله شده است.

همه‎ی اینها از نظر فلاسفه‎ای که تحلیل منطقی را وظیفه‎ی عمده‎ی فلسفه قرار می‎دهند مردود است. این فلاسفه صراحتن اعتراف می‎کنند که عقل بشر برای‎یافتن جواب‎های قاطع بسیاری از مسائل که برای بشر اهمیت عمیق دارد قاصر است. اما حاضر نیستند باور کنند که‎ یک طریق تفکر "عالی‎تر" هم وجود دارد که به واسطه‎ی آن ما می‎توانیم حقایقی را که از نظر علم و عقل پنهان است کشف کنیم. در ازای طرد این طرز فکر به پاداشی رسیده‎اند که عبارت است از کشف این امر که بسیاری از مسائل را، که سابقن در تیرگی مابعدالطبیعه نهفته بودند، اکنون می‎توان به دقت، و به وسیله‎ی روشهای عینی که از مشرب فلاسفه هیچ چیزی جز میل به فهمیدن را در کار خود دخالت نمی‎دهد، جواب داد. مسائلی از این قبیل را در نظر بگیرید: عدد چیست؟ زمان چیست؟ روح چیست؟ ماده چیست؟ من نمی‎گویم که می‎توانیم همینجا و هم اکنون به این مسائل کهن پاسخ دهیم، ولی می‎گویم روشی که کشف شده است به وسیله‎ی آن، مانند علم، می‎توانیم مرتبن به حقیقت نزدیک شویم؛ و در این روش هر مرحله‎ی جدیدی از اصلاح مراحل گذشته- و نه رد کردن آن- نتیجه می‎شود.

در قیل و قال تعصبات متضاد،‎ یکی از چند نیروی وحدت بخش انگشت شمار همانا صداقت علمی‎است؛ و منظور من از آن عبارت است از عادات مبتنی ساختن معتقدات بر مشاهدات و استنباطاتی همانقدر غیرشخصی و همانقدر عاری از تمایلات محلی و مشربی که از عهده‎ی نوع بشر بر می‎آید. اصرار و ابرام برای داخل کردن این فضیلت در فلسفه، و اختراع روش نیرومندی که این فضیلت به واسطه‎ی آن مثمر ثمر واقع می‎شود، محاسن عمده‎ی آن مکتب فلسفی است که من‎ یکی از اعضایش هستم. عادت درستکاری دقیق که در اجرای این روش فلسفی کسب شده است می‎تواند در تمام عرصه‎ی فعالیت بشر گسترش‎یابد، و هر جا وجود داشته باشد از تعصب بکاهد و بر ظرفیت همدردی و تفاهم بیفزاید. فلسفه، با رها کردن قسمتی از دعاوی جزمی‎خود، از راه الهام بخشیدن راه و رسم زیستن باز نمی‎ماند.