چند وقت پیش خواهرم یه سی‎دی آورد که داخلش پر عکس‎های جورواجور بود و گفت که یه نگاهی بیاندازم چون به نظرش خیلی جالب بودند. عکس‎های حیوانات و خانه‎ها و ماشین‎ها و... عکس دیدن برای من یک سرگرمی‎دست اول به حساب می‎آید. نه عکس‎های هنری، همین عکس‎های معمولی که بعضی‎هایشان هم واقعن مبتذل هستند. اما داخل سی‎دی چیزهایی بود که من را خیلی بیشتر سرگرم کرد. گفتم یک تعدادی از آنها را اینجا بیاورم که شما هم ببینید. یک فولدر آنجا وجود داشت که اسمش آرتیست بود. خب حدس می‎زدم که چه جور آرتیست‎هایی آنجا باشند. احتمالن یک مشت عکس دی کاپریو در تایکتانیک و جنیفر لوپز و... اما خیلی بیشتر از اینها بود:

این نانسی است. بک گراند موبیایل نوکیای جوات خاله من همیشه یکی از عکس‎های همین آدم است. من نمی‎دانم صورت پف کرده‎ و چشمهای ریزش برای چه کسی جذابیت دارد. فکر کنم اگر مرلین منسون خواهری داشته باشد همین شکلی باشد. الان دقت کنید اگر همین آدم یک لنز سفید به یکی از چشمانش بزند می‎شود خود منسون و آن روسری نکبتی را هم از کله‎اش بردارد. در این عکس خنده‎اش مشخص نیست، وقتی می‎خندد واقعن من می‎ترسم، احساس می‎کنم الان به منسون ترنسفرم می‎شود. با آن دهان گشاد و لب‎های گوشتالواش. من هیچوقت از قیافه‎ی یک نفر اینقدر بدم نیامده است.

این را همه می‎شناسند. معین است. با خودش چی فکر می‎کرده که کت سبز با پیراهن مشکی پوشیده؟ عینکش را نگاه کنید. من شک دارم این عینک در هیچ بافت زمانی و مکانی زیبا بوده باشد. دقیقن مثل کت سبز. شده دقیقن شکل فلندر در سریال سیمپسون‎ها. در نگاهش یکجور احساس گناه وجود دارد. شرط می‎بندم خودش هم راضی نیست از اینکه خواننده شده و الهه‎ی ناز می‎خواند. اگر اینجا بودید یکم صدایش را برایتان تقلید می‎کردم. خودتان به چهره‎اش نگاه کنید و بعد صدایش را در ذهنتان تجسم کنید.

این را هم همه می‎شناسند. مهستی. کاور آلبوم "خدا خواسته!" باز به قیافه اش دقت کنید و موهایش که مثل یال شیر شانه شده می‎ماند و سینه‎هایش که مثل پستان گاو شیرده است. هیچ کس نمی‎داند چه در ذهنش می‎گذشته وقتی این عکس را گرفته؟ مثلن می‎گفته: خدا خواسته، خدا خواسته که من باز آلبوم جدید بدم که هوادارام بیشتر از این منتظر نمونن. خدا خواسته... چه تیپی زدم. (در ضمن آن فونت انگلیسی که در کاور مشاهده می‎شود گمانم جند.ه ترین فونت انگلیسی جهان باشد، در نصف کاورها و کلیپ‎های لوس انجلسی‎ها از همین فونت استفاده شده).

این هم شادمهر است. من متاسفانه که از اخبار کارهایش عقب ماندم. حتمن اگر کسی خبری از این بنده خدا دارد من را در جریان بگذارد. در ضمن کسی تا به حال عکسی از شادمهر دیده که نیمه‎ی چپ صورتش در آن عکس مشخص باشد؟! من که ندیدم. فکر کنم نیمه‎ی دیگر صورتش سوخته باشد. حالا هرچی هست خواننده پاپ حداقل باید یک ریزه اعتماد به نفس داشته باشد. یعنی چه اتفاق وحشتناکی می‎افتد اگر چهارتا عکس تمام رخ منتشر کند؟

و اما این گوگوش است. کماکان به قیافه‎اش نگاه کنید. دو سه روز پشت سر هم که آدم بخوابد صورتش اینقدر پف نمی‎کند. اما خب در عوض اعتماد به نفسش را داشته که به نظر خودش خیلی خوشگل می‎رسد و واقعن هم همین کافی است تا در هشتاد سالگی دوباره هوس کند روی صحنه برود و صدایش را به سرش بکشد.

شکیلا. کاور اشک مهتاب. به نوع نگاه و لبخند ظریفش توجه کنید و آن قطره آبی که آن وسط چکیده شده. و مدل موها و لباسی که تمام گردن را پوشانده. چقدر خانم است این شکیلا. حجب و حیائش همه را تحت تاثیر قرار می‎دهد. الان اگر دهن باز کند چیزی جز شعر حافظ و مدح علی بیرون نمی‎آید. جدن جمهوری اسلامی‎تر و خوشک را با هم سوزانده. ببینید چه جواهری در لس انجلس زندگی می‎کند و ذره‎ای هم تحت تاثیر فرهنگ غربی قرار نگرفته است.

شاه و خانواده سلطنتی. علی‎رغم همه زلم زیمبو‎هایی که ممد رضا و خانواده به سروکله‎شان آویخته‎اند نمی‎دانم چرا اینقدر بدبختی‎شان توی چشم می‎زند. قیافه‎ی فرح مثل زن‎های کتک خورده است. انگار تا همین ده دقیقه قبل از عکس مشغول کلفتی بوده است. بچه‎ها را نگاه کنید. همین الان مادرشان با دامنش دماغشان را گرفته است. صورت‎های سوخته و مات و موهای بهم ریخته. مثل ندیده‎ها دهانشان وا مانده و آینه کاری‎های سقف را نگاه می‎کنند. ممد رضا معلوم نیست این بیچاره‎ها را کجا بزرگ کرده. قیافه‎ی شاه را نگاه کنید. مثلن شاه یک مملکت است. همین الان تاج و لباسش را در آورید با شوهر خاله‎ی قوزپشت من هیچ فرقی ندارد. یک مشت مدال بیخود هم به گردنش آویخته که معلوم نیست نشان دهنده کدام دلاوری‎هایش است. مرده شور اشراف را ببرند اما اینها تهی از هرگونه اشرافیت هستند. بدبختند. دقیقن مثل سوپر استارهای آن زمانمان که مثلن همین گوگوش باشد. آدم دلش برایشان می‎سوزد. قیافه‎ها را نگاه کن!