از وقتی این دختر وارد زندگیشان شده بود، همه چیز تغییر کرده بود، احساس مرد نسبت به زن و اعتماد زن نسبت به مرد. این دختر دقیقن از همان دخترانیست که زندگی یک زوج را ویران می‎کنند و بیرحمانه بستری برای سوء تفاهم‎ها و درگیری‎ها بوجود می‎آوردند. درحالی که خودشان می‎دانند و می‏‎توانند از آنها پیشگیری کنند، اما حسی عمیق می‏گوید که بگذار همینطور پیش برود.

یک روز زن طاقتش تمام شد. دیگر نمی‎توانست تحمل کند، نمی‏توانست ببیند، نه شوهرش را و نه آن دختر را. بعد از اینکه حرفش دلش را زد از بالکن خودش را به پایین پرتاب کرد. مرد خیلی چیزها را فهمید. اینکه یک دختر با زندگی‎اش بازی کرده و حتا سعی داشته که او را فریب دهد.

دست دختر را گرفت و او را در حالی که جیغ می‏کشید وارونه او را از سقف خانه آویزان کرد. بعد از داخل حمام تیغ ریش تراشی‏اش را آورد و با آن چند ضربه‏ی آرام به گردن دختر زد و منتظر ماند تا خون مثل زمانی که شلنگ آب سوراخ می‏شود خیلی باریک و ظریف از گردنش بیرون بزند. بعد تیغ را داخل دهان دختر برد و دهانش را از دو طرف پاره کرد. طوری که لبها و پوست گونه‏اش چپه آویزان شد. بعد رگ‎های گردنش را کامل با تیغ برید.

مثل ماشین حرکت می‏کرد، مثل روباتی که به هم ریخته باشد. حرکاتش خشک و نامنظم بود. بعد به من نگاه کرد. من تا آن لحظه مثل یک دوربین بودم. احساس نمی‏کردم در آنجا حضور دارم. احساس می‏کردم یک فیلم است و من مشغول فیلمبرداری هستم، یا فیلمیست که دارم می‎بینم. بعد که رو به سوی من کرد و در چشمانم زُل زد، به خودم آمدم و خودم را جزئی از ماجرا دیدم. پله ها را به سرعت پایین آمدم، او هم با همان حرکات ماشینی و ناشیانه من را تعقیب می‎کرد. به در خروجی رسیدم، حسابی از او فاصله گرفته بودم، او راهش را کج کرد و به طرف دیگری رفت. همچنان می ترسیدم.

این وحشتناک‎ترین خوابی بود که در چند ماه گذشته دیدم. پر از بیرحمی... خواب‎هایم را زیاد جدی نمی‎گیرم. از این خوشم می‎آید که چیزهایی را تجربه می‎کنم  که در دنیا ممکن است هیچوقت نتوانم تجربه کنم. البته شاید تجربه واژه‎ی خوبی نباشد. در واقع نوع برخورد خودم با ماجرا برایم جالب است.

گاهی چند روز که می گذرد خواب وحشتناکم برایم مزحک می شود. اولش یکم شبیه به "او یک فرشته بود" شده بود. آخرش هم شبیه به سوئینی تاد! خواب بود و من مسئولیتی در قبالش ندارم!

1. مرد یکباره از خواب پرید و به ساعتش نگاه کرد. یک ربع به هشت بود. از روی تخت بلند شد ساعت و عینکش را برداشت و با صدای بلند گفت: "سپیده بیدار شدی؟ چرا منو بیدار نکردی؟". به سمت در رفت، دستگیره را به سمت پایین چرخاند و به سمت داخل کشید. باز نشد.

- اِه...

دوباره در را کشید.

- سپید... کجایی؟ چرا در باز نمی‏شه؟

چند بار پشت سر هم امتحان کرد. دستگیره را با قدرت بیشتری بالا- پایین داد و به سمت خودش کشید، فایده نداشت. کمی قرمز شد. اول آرام و بعد محکم چند مشت بر در کوبید.

- هی... چه خبره؟ بیا درو باز کن... کجایی تو؟ سپیده... تو درو قفل کردی؟ ها؟

 بین هر جمله‏اش چند مشت بر در کوبیده بود. با حالتی عصبی چند بار در را محکم به سمت خودش کشید.

- باز نمی‏شه لعنتی.

صدایش کمی می‏لرزید. چند بار سریع به اطراف نگاه کرد. چیزی نظرش را جلب نکرد. وسط اتاق ایستاد و کمی مکث کرد. به طرف تلفن رفت. گوشی را برداشت. تلفن قطع بود. چشمانش را تنگ کرد. گوشی را محکم کوبید سر جایش. خون به صورتش دویده بود. برگشت کنار در. از سوراخ کلید نگاه کرد. فریاد زد:

- سپیده کجایی آخه؟ مسخره کردی منو؟ بیا درو باز کن. در رو روی من قفل می‏کنی؟

دوباره از سوراخ در نگاه کرد. کاغذی روبروی دیوار اتاق چسبانده شده بود. برگشت و سراسیمه دوروبر را نگاه کرد. روی میزِ کنار تختش، روی میزِ ته اتاق، روی دکور کنار کمد، زیر لحاف، توی قفسه...

- کجا گذاشتم صاحب مرده رو؟

وسط اتاق ایستاد، به چیزی که داخل مشتش بود نگاه کرد. عینک تمام مدت داخل مشت دست چپش فشرده شده بود. شیشه‏اش را پاک کرد و به چشم زد. از سوراخ به کاغذی که بیرون بود نگاه کرد. تقویمی بود که روبروی در اتاقش نصب شده بود. آهی کشید. برگشت، به در تکیه داد و آرام آرام نشست.

- چم شده؟... چه مرگمه؟...

 سرش را داخل دو دستش گرفت و با مشت آرام یه ضربه به شقیقه‏اش زد. صدای جرینگ آمد. کنارش یک کلید از داخل جیبش افتاده بود بیرون. با تعجب به کلید نگاه کرد. لبخند زد و به نشانه ی تاسف سری تکان داد.

- پاک خرفت شدم.

بلند شد و کلید را داخل قفل چرخاند. باز نشد.

2. اتاق نسبتن بزرگ و باشکوهیست. پنجره‏هایی با پرده‏های حریر دارد که باد ملایم شب تابستان به راحتی تکانشان می‏دهند. گلدان‏های بزرگ پر از گل‏های رُز، کمی پژمرده و زرد. یک تخت بزرگ دونفره صورتی رنگ با پایه‏هایی استوار که به ظاهر داخل زمین ریشه دوانده، اما تورهایش با باد به هر سو می‏رود. میز بزرگی آنسوی تخت قرار دارد. چیزی شبیه به میز غذا خوری. اما تنها دو صندلی دارد. رویش پر از بطریست. بطری‏های طلایی، آبی، سبز، مشکی، قهوه‏ای، زرد. بعضی خالی بعضی نیمه خالی. آینه‏ای بزرگ با قابی نقره‏ای در اوج ظرافت روبروی تخت قرار گرفته با میز و صندلی ظریفی که لوزم آرایش رویش با وسواسی خاص چیده شده.

مرد از حمام بیرون می‏آید. یک تکه سیم بلند در دست دارد. می نشیند روی تخت. زن داخل حمام است. می‏گوید:

- کجا رفتی؟ مگه نمی‏خوای بیای؟... چیکار داری می‏کنی؟

- رو تخت نشستم دارم سیمها رو لخت می‏کنم.

- سیما کیه؟

این را با لحنی مسخره گفت. شاید به این خاطر که شک داشت مخاطبش بتواند این شوخی را درک کند.

مرد آرام خندید:

- بذار ببینم می‎شه این تلفن رو راه انداخت یا نه. داره عصبیم می‏کنه.

- تو همش عصبی می‏شی، به خاطر یک تلفن مسخره عصبی می‏شی.

- آره دیگه عصبی می‏شم.

سر سیمها را لخت کرده بود. با احتیاط به سیمها دست میزد انگار از اینکه آنها برق ندارند زیاد هم مطمئن نیست. بلند شد و پرده را کنار داد تا اتصال تلفن را پیدا کند. در همین حال گفت:

- چیکار کنم؟ وقتی تلفن قطع می‏شه فکر می‏کنم که گم شدم. فکر می‏کنم از همه جا دورم. هیچکس به فکرم نیست.

بار زنانه‏ی حرفش را با این جمله گرفت:

- احمقانه است. جدن احمقانه است.

صدای شیر دستشویی داخل حمام قطع شد. جایی که زن مشغول شستن چیزی بود. زن از حمام بیرون آمد. بلند قد و خوش ترکیب بود. ساقهای سفیدش از زیر حوله برق می‏زد. روی یک صندلی کنار پنجره نشست و گفت:

- این حس شبها سراغ منم می‏آد. وقتی تو راحت می‏گیری می‏خوابی.

و بعد منتظر ماند تا تاثیر حرفش را ببیند.

مرد از پشت پرده زیر چشمی به زن نگاه کرد و واکنش دیگری نشان نداد. چند دقیقه‏ای به سکوت گذشت.

مرد رشته سیم تلفن را از دو شاخ جدا کرده بود و قصد داشت به کمک سیمی که از حمام آورده آن را به رشته‏ای دیگر که کنار پنجره بود متصل کند. به سمت تلفن رفت و امتحان کرد.

- ای بابا این که وصل نمی‏شه. چیکار کنم؟ یعنی کجاش مشکل داره؟

سیم را جدا کرد و دوباره وصل کرد. تلفن را امتحان کرد. قطع بود.

- نه خیر، درست نمی‏شه. نمی‏دونم مشکلش چیه. تو می‏تونی درستش کنی؟

- من؟

زن با دقت به مردی که پشت پرده خم شده بود و بغض و عصبیت در صدایش بود نگاه کرد.

مرد گفت: نه بابا... خودم درستش می‏کنم.

- برو طبقه ی بالا بگو آقای رستمی بیاد درستش کنه.

مرد چند لحظه مکث کرد. به تلفن خیره شد. چند لحظه بعد با صدای بمی گفت:

- خودم درستش می‏کنم.

3. اسمت چی بود؟ پاتو باز کن، زودباش دیگه... بیا اینطرف‏تر، درد می‏کنه؟ می‏دونی کجا رو می‏گم؟ سپیده، موهات خیلی خوشرنگ شده. من اصلن حسود نیستم. صدام کن، زودباش، دوربین داره می‏گیره، فوت کن. فوت کن. میدونی از صبح چند تا خط از مخابرات رو امتحان کردم؟ این هزارمیشه که دور خودم می‏پیچم. تو می‏دونی تلفن چرا قرمز شده؟ این شماره‏ی مجیده؟...

مجید و سمیه می‏خوان از هم جدا بشن. من که می‏گم کار خوبی می‏کنن. طفلی بابای سمیه خیلی حالش خرابه. حالا چون تو می‏گی، کاری ندارم. اما من که خیلی ازش خوشم نمی‏آد. می‏دونی چرا می‏خوان جدا بشن؟ یادم نمی‏آد اما فکر کنم مامان مجید سنش زیاده. چرا؟ اواناهش اومدن. سلام آقای رستمی. نمی‏دونستم که آقای رستمی بابای مجیده. آدمای باحالی هستن. آره.

سیاه شدم. برف میاد، قاصدک سیاه من. چشمام کو؟ باز همه چیز رو فراموش کردی؟ خیلی می‏ترسم، در رو ببند. قاصدک چشم داشت که من رو می‏دید. توپ زیر صندلی سیمانی گیر کرد. آخرین حملات نظامی به کشور ما با شجاعت غیور مردان این سرزمین... مرد غیور در رختخواب من. از مرد بودن چی می‏دونن؟ بزرگ مردان وطن... من آدم خوبی هستم، زنم رو خیلی دوست دارم. سپیده‏ی نازم. من که گاز نگرفتم. چرا گرفتی، آروم تر دیگه. نمی‏دونی پوستم چقدر حساسه. تو فکر می‏کنی کی می‏ریم؟ کجا بریم. من با تو خوشم. خیلی سک سی شدی. همینجا خوبه. بچه هم نمی‏خوام. نمی‏خوای؟ من مشکل دارم؟ چجور مشکلی؟ سپیده، الان خوبه؟ به این سمت بخواب... اینطوری بخواب... پاتو بده عقب. خیلی دوستت دارم... راحتی؟ آره همینطوری خوبه... درد نداری؟ نه خوبه... دوستت دارم. منم خیلی دوستت دارم... من نمی‏تونم. چی؟ نمی‏تونم. دیگه نمی‏تونم. گریه می‏کنی؟ نمی‏تونم. نمی‏تونی؟ مسخره، واقعن که، تو مریضی، چرا از اول بهم نگفتی؟ آره مریضم، از کجا می‏دونستم؟ حالم خوب نیست. پشتت رو به من می‏کنی می‏خوابی؟ پشتت رو به من نکن. به من نگاه کن، تو مردی. آره مَردم. فکر کنم همه‏ی مردا اینطورین. نه فکر نمی‏کنم. فکر کن. فکر کن.

- ساعت هفت شده، نمی‏خوای بیدار شی؟

مرد آرام رویش را برگرداند و جواب داد:

- هوم‏م‏م؟ نه... بذار بخوابم.

- بیدار شو دیگه با آقای امینی مگه قرار نداری؟

- حوصله‏اش رو ندارم. چه خوابی دیدم سپید.

- چه خوابی دیدی؟

- هیچی... یادم رفت... ترسناک بود.

- یک چیزایی شنیدم، فکر کنم داشتی از مجید و سمیه می‏گفتی تو خواب.

- آره... مجید و سمیه. دیگه چی شنیدی؟

- هیچی... نمی‏فهمیدم چی می‏گی.

زن از روی تختخواب برخاست و مانتوی مشکی‏اش را به تن کرد.

- من دارم می‏رم.

زن کیفش را سر شانه‏اش انداخت و به سمت در رفت. دستگیره را چرخاند در باز نشد.

- باز در رو قفل کردی؟ چرا آخه؟

- کلید روی میزه.

زن به سمت میز رفت، کلید را برداشت:

- راستی فردا قرار دکتر داری. یادت نره.

- من حالم خوبه. در اتاق رو قفل کن.

زن کلید را داخل قفل چرخاند و گفت:

- خوبه؟! یکم دیگه بگذره اسم من رو هم فراموش می‏کنی. چرا قفل کنم؟

- نمی‏دونم. برو. بذار بخوابم. حالم خوبه. فقط یکم سرم گیج می‏ره.

- چی؟ می‏خوای بمونم؟

- نه نه. برو. برو. در رو قفل کن.

پیرمرد تازه چُرتش گرفته بود که صدای بلندی چُرتش را پاره کرد. سرش را بلند کرد، پشت سرش را نگاه کرد. روی میز خم شد، دستان لرزانش را تکیه گاه قرار داد و بلند شد.  به سختی حرکت کرد. اتاق نیمه تاریک بود. روبروی کمد کهنه ای ایستاد که تنها یک در داشت و رویش لکه های تیره ای دیده می شد. پنجره ی کوچکی بالای کمد بود، تقریبا در ارتفاع دو متری. از آنجا اندکی نور به داخل می آمد. پیرمرد حرکت کرد و چند لحظه بعد با چهارپایه ای در دست بازگشت. چهارپایه را آهسته روبروی پنجره قرار داد. کمی عقب آمد. نگاه کرد. دوباره به سمت چهارپایه رفت و آن را یکی دو سانتیمتر به سمت چپ کشید. دمپایی های وصله شده را از پایش به آرامی در آورد. دستش را به کمد گرفت، پای راستش را روی چهارپایه گذاشت. با دست چپش روی کمد فشار آورد، و با دیگری گوشه کمد را محکم گرفت. بالاخره خودش را بالا کشید. کمی استراحت کرد. همراه با صدای نفسش صدای خس خسی می آمد. قامتش را راست کرد. دستش را لبه ی پنجره گذاشت و بیرون را نگاه کرد. چشمانش را کمی تنگ کرد. برای چند ثانیه لرزش بدنش متوقف شد. صدایی شبیه به سکسکه از او شنیده شد اما بسیار آرام. چشمانش پر از اشک شد و با صدای آهسته ای شروع کرد به گریستن.

پیرمرد تلفن را برداشت: "الو... بله خودم هستم...خواهش می کنم... بله، گوش می کنم شما بفرمایید." پیرمرد همانطور که گوش می داد برگهای خشک شده گلدان را میچید. "عذر می خوام، اما تا جایی که به خاطر دارم شما گفته بودید که چندان دقیق نمیشه گفت و من به واسطه ی همین بود که مراجعه نکردم" به سرفه افتاد و کمی مکث کرد دوباره مشغول کندن برگهای خشک شد. "چشم، حتما میام... خدا نگه دار".

شیر داخل دستشویی چکه می کرد و شلوار پیرمرد را اندکی خیس کرده بود. چهره ی پیرمرد سرخ بود و قطرات عرق بر روی پیشانیش به هم می پیوستند و قطرات درشت تر را تشکیل می داند که گاهی از روی شقیقه اش به پایین سرازیر می شدند. سرش را پایین برد، به مایع نارنجی که اندک اندک روی سرامیک سفید میریخت چشم دوخت. چکه کردن شیر شدت یافت. پیرمرد نفس نفس می زد. به شیر نگاه کرد. سعی کرد پیچ زیر شیر را با انگشتش سفت کند. تغییری ایجاد نشد. چند بار به شیر ضربه زد. پیچ در رفت. آب فواره زد. پیرمرد با دستش جلوی آب را نگه داشت تا خیس نشود، چندان فایده نداشت، آب به هوا می پاشید. به خودش فشار می آورد تا کار را تمام کند و زودتربرخیزد.

پیرمرد درِ حیاط خلوت را باز کرد، دستش را به درگاه گرفت و دمپایی هایش را با دمپایی های سبز گشاد عوض کرد. هوا هنوز اندکی روشن بود. به سمت حوض رفت. با احتیاط لبه ی حوض نشست. چشمش به جنازه ی دوتا ماهی عید افتاد که انگار مدتهاست مرده بودند و به خاکستری شده بودند. چند تا زنبور زرد روی جنازه ها نشسته بودند. چهره گچی پیرمرد اندکی تغییر کرد، گوشه چشمش چند چروک کوچک افتاد. به ظاهر می خندید. کمی بعد خنده اش واضح تر شد. غروب شد. موذن شروع کرد به اذان گفتن. دسته ی کلاغ ها از روی درخت کاج بلندی که وسط حیاط مسجد بود به هوا برخواستند. برای لحظه ای هیچ ستاره ای در آسمان دیده نشد. پیرمرد همچنان می خندید.

کش آمدن یک دستکش کرم رنگ ، کیپ تمام انگشتانم را می پوشاند، شبیه به حنجره بریده شده است، این چه جور صدایی است؟ این مربوط به نوار و ضبط صوت بود. حالا حامله شده؟ باز همان دستکش صدای همان دستکش، این یکجور فنر بود، در کل شبیه به همان بادکنی است که فشارش بدهی، اینجا صدای ظرف و اسباب داخل آشپزخانه می آید، صدای همان آدم حنجره بریده، نه، نیمه بریده، حالا سعی دارد در داخل یک لوله پلاستیکی بزرگ آواز بخواند، من تجربه اش را داشته ام، مثل وقتی توی شیلنگ داد می کشی، چجور صدایی می شنوی؟ جیغ نکش. حالا یک نفر مثل اینکه می گوید که می خواهد همه را بکند، اما خدا وکیلی زیاد به نظرم زشت نرسید، یک نفر دانه های شن را روی زمین می ریزد. از اول. قلم که روی کاغذ کش می آید. منظورم قلم نی است. ادامه دارد. تو رو خدا ساکت باش، من رو می ترسونی. با ناخن روی شیشه می کشد. حالا بهتر است. تیش تیش. غیج، اصلا تو صدا نداری که. بگذار همینجور وق بزند. خرده شیشه. باز دوباره؟ صدای موتور مسابقه خیلی زیاد است. اینجاش خنده داره مثل همان بادکنک که گفتم. کر کردی من رو. ول کن دیگه. این آخرش اصلن ریده است به همه ی کار. شوهر داره؟. آها، ضربان قلب، فهمیدم. اما با این ضربان قلب حتما طرف مشکل داره، قبول داری؟ این چی بود؟ یک تکه سیم را که خیلی سفت از دو طرف بکشی، بعد فرض کن که به چیز محکمی کشیده بشه، چه جور صدایی داره؟ همونه. یک چیزی که از بیخ گوشت بگذره، خیلی سریع، لامذهب، ولش کن، ولش کن، اذیت می کنی ها، الان مامانم میاد. چرا خونی شد؟ ول کن گفتم احمق، این چه صدایی است؟ گوش کن. با ما که کاری نداره، ها؟ پاشو گذاشت رو شیشه. بطری های سرکه سبز رنگ است. این خون تو بود؟ می ترسم، بذار بره، ولش کن تو رو خدا. بادکنک سیاه تا به حال دیدی؟ چهاردهم آبان. سفید شده مثل مرده. آخ اگه گیر من بیوفتی تو. چاغو رو دستش دیدی؟ دوتا، یکی سفید یکی خاکستری. اینجا نریز احمق همه می فهمن. باز هم بدون صدا بهتر است. خیلی درد داری؟ هنوز داره خون میاد ها. سونی نارنجی، گیره سرش اینجا جا موند. اگه طلا باشه دیگه نقره ای که نیست خب کس خل. برو درو ببند یخ کردم. برگهای سبز و زرد، وسط حیاط ما. رنگش یک چیزی تو مایه های سبز یشمی بود. بده من تو چس دود می کنی. حالا چرا به خودت فحش میدی؟ موسیقی چیز خوبیست، موسیقی رنگ ندارد، دیده هم نمی شود. نگو که از این به بعد میخوای اینجوری بنویسی. آدم خطرناکیه. اگه اومد، نگی بیاد تو ها. رنگش پرید. شنیده نمی شود اما دیده که می شود. منظورش ناخن بود یا میخ؟ هی، یو ریلی فاکد آپ من. میخ را روی شیشه بکشی چه صدایی دارد؟ کف دهان او هم همان رنگ بود. خب کاندوم چرا نذاشتی خره؟ به خدا خسته شدم، خیلی خسته شدم. دی جی بودن بهتر است یا فوکو بودن؟ هنوز نفس می کشه. خونها رو چه جوری پاک کنیم؟ اومد اومد. تو گفتی دختره رو فراموش کردی که. من دیگه عجب خری بودم. جن وجود ندارد. کسی از خوابیدن زیر درخت توت نمرده است. تقصیر خود خرش بود، من که این همه دوستش داشتم. حیف که نمی تونم فحش بدم. کی ساخته؟ هی بنویس هی پاک، خل شدی؟ بهترین اثر متعلق به قرن هفدهم را از زیر شکم تا گردنش کشیدم. چه بویی داره تخم جن. اینجا پس نیاری ها. یک لحظه وقتتون رو بگیرم؟ ممنون. چرا گذاشتی تو رو بزنه، پس چاقو رو واسه چی برده بودی؟ خیلی خوشگله ها. ببین رگم چه جوری باد کرده. به عنوان هدیه یک کیف خاکستری زشت خرید. بیا پولا رو هم برداریم. تو رو خدا ولش کن خیلی میسوزه. پازل که نیست بخوای سرهمش کنی. از عقب یا از جلو؟ تو که گفتی دختره. ریدن؟ علم بهتر است یا هنر؟ شلوار راه راه آبی و سفید مثل پرچم آرژانتین. زود خوب میشی نترس. بهتر، از همه بهتر. تریاک، هرویین، کدوئین، همه از خانواده مورفین هستند. یک لحظه هم فکرش از کلم بیرون نمیره. نزدیک بوده رگت رو پاره کنه ها. بوی گند که میگوییم هم در هر صورت یک ترکیب شیمیایی است، یادتان رفته؟ راحت شدم. یا مال من باشه یا مال من باشه. پاشو بریم دختره داره میاد. خونریزیش بند نمیاد. میمیره. گریه نکن.