1- انیشتن می‎گفت وقتی که با سرعت بالا حرکت می‎کنیم زمان کند می‎گذرد. و در نهایت وقتی با سرعت نور حرکت می‎کنیم زمان برایمان متوقف می‎شود. در حرکت با سرعت نور زمانی که حرکت شروع می‎شود شما به مقصد رسیده‎اید (شتاب گرفتن اولیه را نادیده بگیرید). یک فوتون نور را تصور کنید که چند میلیون سال پیش از ستاره‎ای رها شده است و تمام این مدت در فضا با سرعت سیصد هزار کیلومتر در ثانیه در حال حرکت بوده است و شاید به سمت زمین آمده و به آینه‎ای در دست شما برخورد کرده و منعکس شده است و یک سفر چند میلیون ساله‎ی دیگر را در پیش گرفته، تا جایی که مثلا در گرانش سیاه چاله‎ای گرفتار شود. او احتمالن چند هزار میلیارد کیلومتر را طی کرده است. اما برای این فوتون نور تمام این سفر لحظه بیش نبوده است. ما اگر جای این فوتون بودیم حتا پلک هم نزده بودیم. پس حداقل "چیزهایی" در دنیا وجود دارند که بدون گذشت زمان به هرجایی می‎روند.

اینها را گفتم تا مقدمه‎ای آماده کنم برای حرکت در زمان. حرکت در زمان از ایده‎های محبوب داستان‎های علمی تخیلی است. و شاید خیلی از ما تصور کنیم که روزی این آرزوی انسان برآورده خواهد شد (البته اگر از فجایع زیست محیطی جان سالم بدر ببرد). ایده سفر در زمان شاید چیزی شبیه جاودانگی یا شبیه سازی انسان باشد. اما به نظر من سفر در زمان از آن غیرممکن‎های سفت و سخت است. اولش به نظر می‎رسد که خب حالا که داریم تخیل می‎کنیم بیا فرض کنیم می‎توانیم در زمان به عقب جلو برویم. در واقع آن پاراگراف اول را هم برای همین نوشتم که ذهن شما پذیرای بازی کردن با زمان شود. اما به نظر من این مساله آن قدر غیرممکن است که رخ دادن شبیه سازی در برابرش بدیهی است. اگر انسان هزاران سال دیگر هم بر روی زمین زندگی کند قادر به سفر در زمان نخواهد بود.

اما چرا؟ اول اینکه اگر ما در آینده به این تکنولوژی دست پیدا کنیم یعنی مثلا به گذشته سفر کنیم پس در حال حاضر باید این اتفاق افتاده باشد، چون ما امروز در گذشته‎ی آن آینده‎ی فرضی هستیم. پس گروهی که از آینده آمده‎اند کجا هستند؟! ممکن است بگویید گذشته‎ی آن آینده‎ی فرضی شاید دویست سال بعد باشد. حرفتان شاید درست باشد اما چرا به زمان ما یا گذشته‎ی ما سفر نکردند. شاید ما در امنیت ناشی از ناتوانیمان برای سفر در زمان زندگی می‎کنیم. در غیر این صورت معلوم نبود معادلات قدرت برای انسان‎های فلان سال بعد چگونه باشد! ممکن است فلسطین و اسرائیل دو هزار سال بعد برای حکومت در زمان‎های گذشته و آینده با هم بجنگند! (از این سگ و گربه هیچ بعید نیست). اما ایراد مهم‎تر این است: آیا ما تنها یک زمان داریم؟ مثلا تنها یکبار 27 شهریور 1388 اتفاق می‎افتد؟ تنها یک بار بیگ بنگ اتفاق افتاده؟ تنها یکبار زمین از خورشید جدا شده، یا شما از مادرتان متولد شدید؟ اگر این اتفاق‎ها تنها یکبار روی داده باشند سفر در زمان منتفی است. به این دلیل: فرض کنید من به آن ماشین زمان مجهز می‎شوم و بعد  می‎خواهم به روز اول مهر 1388 سفر کنم، بعد میبینم که در آن روز یکی از دوستانم با ماشین تصادف می‎کند. زمانی که من به زمان حال برگردم از این اتفاق جلو گیری می‎کنم مثلا از او می‎خواهم در آن روز خانه را ترک نکند و دوستم در روز اول مهر 1388 تصادف نمی کند. حال اول مهر 1388 کدام یک از این روزهاست؟ روزی که او تصادف می‎کند یا نمی کند؟

گرچه شاید بشود اینها را با ایده‎هایی مثل جهان‎های موازی و غیره توضیح داد... اما به نظر من بیش از حد افسانه ایست.*

2- مادرم امروز من را صدا زد تا در حیاط چیزی را به من نشان بدهد. وقتی رسیدم دیدم که کنار حوض ایستاده است و داخلش را نگاه می‎کند. گفت: بیا ببین، روی آب نوشته "محمد"! روی آب را دیدم. انگار چند نفر تف کرده اند و یکی همشان زده است. یک سری خط روی آب مشخص بود. سعی کردم بفهمم مادرم از کجای این شلم شوربا محمد را دیده است. بعد توضیح داد: ایناهاش، این محم اینجا هم دالش اون بالا هم "ص" اش نوشته شده. باز هم نگاه کردم چیز خاصی ندیدم. یا من خنگم یا مادرم خلاقیتش زیاد شده، اما در هر حال آن بنده خدایی که از جانب باری تعالی برای نوشتن فرستاده می‎شود گمانم مرض دارد که یکم خوش خط‎تر نمی نویسد. همیشه خطش همین شکلی است. به مادرم گفتم من با شاشیدنم می‎توانم خوش خط‎تر بنویسم محمد، بعد فرار کردم، دمپایی پشت سرم آمد، اما نخورد. مادرم عمرن ناراحت نمی‎شود. قول می‎دهم یواشکی خندیده باشد.

3- در ضمن امروز پیروزی دیگری بود برای جنبش سبز! از اخبار امروز کاملا بوی ترس حکومت به مشام می‎رسید. سرعت اینترنت برای من رسما 1 کیلوبایت بر ثانیه است. ما گران‎ترین اینترنت دنیا را داریم. و البته تقریبن کندترین اینترنت را. یکروز به یاد این مساله می‎افتیم و می‎خندیم. قول می‎دهم...

* پس مراقب رفتارهایتان باشید، چون هیچوقت به گذشته باز نمی‎گردید. مثلا بیشتر مراقب دوست دخترتان باشید!

چامسکی* ۸۰ ساله به اعتصاب غذای گنجی روبروی سازمان ملل پیوست.

*نوام چامسکی، فیلسوف، زبان شناس،دانشمند علوم شناختی، فعال سیاسی و یکی از بزرگترین روشنفکران امروز دنیاست. او متولد ۱۹۲۸ فیلادلفیای آمریکاست.

* چند شب پیش بیشتر از هر وقت دیگری در عمرم مشروب خوردم و بیشتر از هر وقت دیگری در عمرم احساس کردم دارم می میرم. انگار یک نفر سر تخت را گرفته بود و من را دور اتاق می چرخاند. چیزی برای بالا آوردن نمانده بود، جز شیره ی تلخ معده. می خوابیدم، کابوس می دیدم. نمی دانستم بیدار هستم یا خواب. اتاق تاریک بود. چند خط موازی نور روی کمد و تخت افتاده بود. که به کندی بالا می رفت و به سرعت پایین می پرید. من دور اتاق می چرخیدم، یا شاید اتاق دور من می چرخید. نفس می کشیدم بوی الکل بالا می آمد. نزدیک سه ساعت طول کشید تا اینکه کلن معده ام زیرو رو شد و ماهیچه هایش آنقدر خسته شدن که نتوانستند یکباره دیگر منقبض شوند. یاد فایت کلاب افتادم. "من معده ی تنبل و خسته ی رضا هستم"!

* خواب دیدم در پاساژ خیلی بزرگ هستم. مثل پاساژ های بالاشهر بود. همینطور خلوت و تازه تاسیس. دنبال چه می گشتم نمی دانم. از کنار مغازه ها می گذشتم که اکثرشان بسته بودند. بیرون پاساژ بیابان بود. دختری را در آنجا دیدم که می شناختم، حرف های بی ربط می زد من هم سرم را تکان می دادم و تاییدش می کردم. حس بدی داشتم. فکر کنم بقیه خوابم تا صبح با همین دختر در بیابان از این طرف به آن طرف می رفتیم.

* وقتی اول دبستان بودم یک جور پاک کن خریده بودم که سفید رنگ و مربع شکل بود. و تهش یک تیکه سبز رنگ داشت که بر خلاف بقیه پاک کن شفاف بود و آنطرفش دیده می شد و خیلی خوش بو بود و خیلی هم بد پاک می کرد. در واقع اصلن پاک نمی کرد بلکه تمام صفحه را سیاه می کرد و تا آخر که پاک کن تمام می شد باقی می ماند. امروز وقتی پاستیل می خوردم یکی از طعم هایش دقیقن بوی همان پاک کن بود. بعد وقتی داشتم می جویدم حس کردم بعد از ظهر جمعه است و من روی زمین دراز کشیدم و سرم را گذاشتم روی دفتر مشقم و چشم هایم را بسته ام و پاک کن را بو می کنم و هزار فلش بک دیگر تا آخر بسته ی پاستیل اتفاق افتاد.

* تا به حال با خودم جلوی آینه صحبت نکرده بودم. اولش خیلی سخت بود. گفتم: "خیلی سخته صحبت کردن" بعد سرخ شدم و قطره های عرق روی پیشانی ام نشست. به خودم نگاه کردم. گفتم اگر ادام بدهم حتمن دیوانه می شوم. بعد فکر کردم که خودم را خیلی جدی گرفته ام "یعنی باور کرده ام که وجود دارم؟!" بعضی وقتها این جمله خیلی معنا می دهد... "چی دارم میگم، آدم که با خودش حرف نمی زند." انگار وجود داشتنم مساله ای بود که تا به اینجا با بی اعتنایی از کنارش گذشته ام و بعد وقتی روبروی آینه برای اولین بار برای کاری جز تصور کردن تصویر خودم در ذهن دیگران حاضر شدم، مساله ی اساسی دوباره مطرح شد. بعد فکر کردم اینها را نمی توانم به خودم بگویم، مثل وقتی مثلا پسرعمویتان را بعد از 15 سال دیده اید، فقط می پرسید "کجایی پسر عمو، درسها رو چیکار کردی، چرا از ما یه خبری نمی گیری؟" و هیچوقت از حسادت ها، نامردی ها و و زیرآب زنی ها، کتک کاری ها و حرف های جدی دوران کودکیتان چیزی نمی گویید. من هم نمی توانستم چیزی جدی بگویم. فقط گفتم "چیه؟!" به راحتی حسی دوگانه از وجود خودم داشتم که سالها بود فراموشش کرده بودم... از زمانی که بچه بودم و جلوی آینه می ایستادم و مدتها به خودم نگاه می کردم تا جایی که قیافه ام برای خودم غریبه می شد.

برتراند راسل. تاریخ فلسفه ی غرب. جلد سوم (واپسین سطور). ترجمه ینجف دریابندری.

... فلسفه در سرار تاریخ خود از دو جزء تشکیل شده که به طور ناهماهنگ ترکیب ‎یافته اند؛ این دو جزء ‎یکی تفکر درباره‎ی ماهیت جهان است و دیگری نظریه‎ی اخلاقی ‎یا سیاسی است درباره‎ی بهترین شیوه‎ی زیستن. ناتوانی در جدا کردن این دو جزء با تمایز کافی، سرچشمه‎ی تفکر مغشوش فراوان بوده است. فلاسفه، از افلاطون تا ویلیام جیمز، اجازه داده‎اند که عقایدشان درباره‎ی ساختمان جهان تحت تاثیر تمایل به تهذیب اخلاق واقع شود؛ ‎یعنی چون بنا بر فرض خود می‎دانستند چه معتقداتی مردم را فضیلتمند خواهد ساخت، پس براهینی اختراع کردند، آن هم غالبن بسیار سفسطه‎آمیز، تا صحت این معتقدات را اثبات کنند. من به سهم خود این تمایل را، بنا بر مبانی اخلاقی و عقلی هر دو، مردود می‎دانم. فیلسوفی که صلاحیت حرفه‎ای خود را صرف امری غیر از پژوهش بیطرفانه‎ی حقیقت کند، اخلاقن مرتکب نوعی خیانت می‎شود. و وقتی که پیش از تحقیق فرض بگیرد که معتقدات خاصی، صحیح‎ یا غلط، چنانند که رفتار خوب را باعث می‎شوند دامنه‎ی تفکر فلسفی را طوری محدود می‎سازد که فلسفه را از قدر و قیمت می‎اندازد. فیلسوف حقیقی کسی است که آماده‎ی بررسی همه‎ی مفاهیم و تصورات باشد. همینکه آگاهانه ‎یا ناآگاهانه حدودی معین کنیم، فلسفه از ترس فلج می‎شود. سانسور دولتی، که هر که را دهان به اظهار "افکار خطرناک" بگشاید به مجازات می‎رساند، زمینه پیدا می‎کند و در حقیقت خود فیلسوف قبلن این سانسور را بر تحقیقات خود تحمیل کرده است.

از لحاظ فکری، تاثیر ملاحضات اخلاقی غلط بر فلسفه عبارت بوده است از سد کردن راه ترقی، تا حد زیاد. من شخصن عقیده ندارم که فلسفه بتواند صحت‎یا ابطال احکام دینی را اثبات کند، اما از افلاطون تا کنون اکثر فلاسفه جزو وظیفه‎ی خود دانسته‎اند که "دلایلی" برای اثبات بقای روح و وجود خدا بیاورند. و از دلایل اسلاف خود عیب جویی کرده‎اند. توماس قدیس دلایل انسلم قدیس را رد کرده است و کانت دلایل دکارت را. اما هر کدام دلایل جدیدی خاص خود فراهم کرده‎اند. و برای آنکه دلایل خود را معتبر جلوه دهند، ناچار شده‎اند در منطق مغالطه کنند و ریاضیات را به عرفانیات بیالایند، و مدعی شوند که تعصبات عمیق اشراقی است که از آسمان برایشان حواله شده است.

همه‎ی اینها از نظر فلاسفه‎ای که تحلیل منطقی را وظیفه‎ی عمده‎ی فلسفه قرار می‎دهند مردود است. این فلاسفه صراحتن اعتراف می‎کنند که عقل بشر برای‎یافتن جواب‎های قاطع بسیاری از مسائل که برای بشر اهمیت عمیق دارد قاصر است. اما حاضر نیستند باور کنند که‎ یک طریق تفکر "عالی‎تر" هم وجود دارد که به واسطه‎ی آن ما می‎توانیم حقایقی را که از نظر علم و عقل پنهان است کشف کنیم. در ازای طرد این طرز فکر به پاداشی رسیده‎اند که عبارت است از کشف این امر که بسیاری از مسائل را، که سابقن در تیرگی مابعدالطبیعه نهفته بودند، اکنون می‎توان به دقت، و به وسیله‎ی روشهای عینی که از مشرب فلاسفه هیچ چیزی جز میل به فهمیدن را در کار خود دخالت نمی‎دهد، جواب داد. مسائلی از این قبیل را در نظر بگیرید: عدد چیست؟ زمان چیست؟ روح چیست؟ ماده چیست؟ من نمی‎گویم که می‎توانیم همینجا و هم اکنون به این مسائل کهن پاسخ دهیم، ولی می‎گویم روشی که کشف شده است به وسیله‎ی آن، مانند علم، می‎توانیم مرتبن به حقیقت نزدیک شویم؛ و در این روش هر مرحله‎ی جدیدی از اصلاح مراحل گذشته- و نه رد کردن آن- نتیجه می‎شود.

در قیل و قال تعصبات متضاد،‎ یکی از چند نیروی وحدت بخش انگشت شمار همانا صداقت علمی‎است؛ و منظور من از آن عبارت است از عادات مبتنی ساختن معتقدات بر مشاهدات و استنباطاتی همانقدر غیرشخصی و همانقدر عاری از تمایلات محلی و مشربی که از عهده‎ی نوع بشر بر می‎آید. اصرار و ابرام برای داخل کردن این فضیلت در فلسفه، و اختراع روش نیرومندی که این فضیلت به واسطه‎ی آن مثمر ثمر واقع می‎شود، محاسن عمده‎ی آن مکتب فلسفی است که من‎ یکی از اعضایش هستم. عادت درستکاری دقیق که در اجرای این روش فلسفی کسب شده است می‎تواند در تمام عرصه‎ی فعالیت بشر گسترش‎یابد، و هر جا وجود داشته باشد از تعصب بکاهد و بر ظرفیت همدردی و تفاهم بیفزاید. فلسفه، با رها کردن قسمتی از دعاوی جزمی‎خود، از راه الهام بخشیدن راه و رسم زیستن باز نمی‎ماند.

1. انسان چگونه انسان شد. می‎خواهم بدانم به وضوح چه اتفاق (یا اتفاق هایی) باعث این تفاوت چشمگیر بین انسان و دیگر جانوران شده است. همان سئوال قدیمی، تفاوت انسان با بقیه ی حیوانات چیست؟

2. زبان چیست؟ چگونه کار می‎کند؟ چقدر اهمیت دارد؟ چطور شبیه سازی می‎شود؟

3. آگاهی (مفهوم من) و کیفیت ها، آیا وجود دارند؟ چطور با ماتریالیسم می‎توان آنها را توضیح داد؟

4. چطور می‎شود اینها را کله پا کرد؟! (اینها به یک مشت آشغال در راس امور بر می‎گردد)

5. چطور می‎شود همه ی انسان ها در آزادی و رفاه زندگی کنند؟ (خیلی ایده آل است، بخوانید اکثر انسان ها)

6. ما دقیقن برای چه کارهایی از نظر ژنتیکی برنامه ریزی شده ایم؟ به عبارت دیگر دقیقن برای چه رفتارهایی پیش زمینه ی تکاملی داریم؟

7. در سیارات دیگر چه می‎گذرد؟ (چیزی جذاب تر از این هست که جایی دیگر در دنیا حیات وجود داشته باشد)

8. چطور با سه جمله مخ هر دختری را بزنم؟ (اگر کشف شود بزرگترین کشف تاریخ خواهد بود)

9. چطور می‎شود از شر دین برای همیشه راحت شد؟ (این هم لذت بخش ترین کشف تاریخ خواهد بود)

10. چرا از هنر لذت می‎بریم؟

11. چه چیز واضحی هنوز دورو بر ما وجود دارد که ندیده ایم؟ چیزی که یک روز درباره اش می‎گویند: "این همه سال جلوی چشممان بود اما ندیدیمش!"

12. بزرگترین بیراهه ای که کماکان داخلش هستیم و فکر می‎کنیم که به ترکستان نیست کدام است؟ به عبارتی بزرگترین نظریه ای که پذیرش همگانی یافته اما به زودی رد می‎شود چیست؟ (به نظر علیش بیگ بنگ!)

13.  چطور به وزن دلخواه برسم؟!

14. خارج از این نقطه نظر لعنتی دنیا چه شکلی است؟ (این پرسش بیراه است اما نمی‎توانم نپرسم.)

15. کی جبر اثبات می‎شود. به عبارتی کی اختیار ابطال می‎شود؟

16.  بالاخره آیا شبیه سازی انسان عملی می‎شود؟ آیا این عمل در ذات خودش ناممکن است؟ یا اینکه علم انسان برای به ثمر رساندنش بسیار ناچیز است؟ یا به زودی اتفاق می‎افتد؟

17. مهمتر از همه، ما کی نابود می‎شویم، گونه ی انسان کی منقرض می‎شود؟

18. در آینده بیش از هرچیزی برای چه تاسف خواهیم خورد؟ آلودگی؟ عدم کنترل مصرف؟ رای دادن به احمدی نژاد؟ کون گشادی؟

19. چطور از بیرون به خودم نگاه کنم؟ چطور به بیشترین درک در مورد طرف مقابلم برسم؟ چطور خودخواهی و خود مرکزی را کنار بگذارم؟

20. چطور با گشاد ترین حالت ممکن در حالی که اصلن به خودم زحمت نداده ام آدمی‎مشهور و پولدار و درست حسابی شوم؟  (این مهمترین و حیاتی ترین سئوال زندگی ام است)

پ.ن: وقت نیست ویرایش کنم، برای خطاهای احتمالی عذر می‎خواهم. جواب هرکدام از سئوال های من را می‎دانید بگویید، ثواب دارد. خودتان هم اگر دوست داشتید در وبلاگتان، یا در کامنت دانی همین پست سئوال های مهم زندگیتان را بگویید.

چند وقت پیش خواهرم یه سی‎دی آورد که داخلش پر عکس‎های جورواجور بود و گفت که یه نگاهی بیاندازم چون به نظرش خیلی جالب بودند. عکس‎های حیوانات و خانه‎ها و ماشین‎ها و... عکس دیدن برای من یک سرگرمی‎دست اول به حساب می‎آید. نه عکس‎های هنری، همین عکس‎های معمولی که بعضی‎هایشان هم واقعن مبتذل هستند. اما داخل سی‎دی چیزهایی بود که من را خیلی بیشتر سرگرم کرد. گفتم یک تعدادی از آنها را اینجا بیاورم که شما هم ببینید. یک فولدر آنجا وجود داشت که اسمش آرتیست بود. خب حدس می‎زدم که چه جور آرتیست‎هایی آنجا باشند. احتمالن یک مشت عکس دی کاپریو در تایکتانیک و جنیفر لوپز و... اما خیلی بیشتر از اینها بود:

این نانسی است. بک گراند موبیایل نوکیای جوات خاله من همیشه یکی از عکس‎های همین آدم است. من نمی‎دانم صورت پف کرده‎ و چشمهای ریزش برای چه کسی جذابیت دارد. فکر کنم اگر مرلین منسون خواهری داشته باشد همین شکلی باشد. الان دقت کنید اگر همین آدم یک لنز سفید به یکی از چشمانش بزند می‎شود خود منسون و آن روسری نکبتی را هم از کله‎اش بردارد. در این عکس خنده‎اش مشخص نیست، وقتی می‎خندد واقعن من می‎ترسم، احساس می‎کنم الان به منسون ترنسفرم می‎شود. با آن دهان گشاد و لب‎های گوشتالواش. من هیچوقت از قیافه‎ی یک نفر اینقدر بدم نیامده است.

این را همه می‎شناسند. معین است. با خودش چی فکر می‎کرده که کت سبز با پیراهن مشکی پوشیده؟ عینکش را نگاه کنید. من شک دارم این عینک در هیچ بافت زمانی و مکانی زیبا بوده باشد. دقیقن مثل کت سبز. شده دقیقن شکل فلندر در سریال سیمپسون‎ها. در نگاهش یکجور احساس گناه وجود دارد. شرط می‎بندم خودش هم راضی نیست از اینکه خواننده شده و الهه‎ی ناز می‎خواند. اگر اینجا بودید یکم صدایش را برایتان تقلید می‎کردم. خودتان به چهره‎اش نگاه کنید و بعد صدایش را در ذهنتان تجسم کنید.

این را هم همه می‎شناسند. مهستی. کاور آلبوم "خدا خواسته!" باز به قیافه اش دقت کنید و موهایش که مثل یال شیر شانه شده می‎ماند و سینه‎هایش که مثل پستان گاو شیرده است. هیچ کس نمی‎داند چه در ذهنش می‎گذشته وقتی این عکس را گرفته؟ مثلن می‎گفته: خدا خواسته، خدا خواسته که من باز آلبوم جدید بدم که هوادارام بیشتر از این منتظر نمونن. خدا خواسته... چه تیپی زدم. (در ضمن آن فونت انگلیسی که در کاور مشاهده می‎شود گمانم جند.ه ترین فونت انگلیسی جهان باشد، در نصف کاورها و کلیپ‎های لوس انجلسی‎ها از همین فونت استفاده شده).

این هم شادمهر است. من متاسفانه که از اخبار کارهایش عقب ماندم. حتمن اگر کسی خبری از این بنده خدا دارد من را در جریان بگذارد. در ضمن کسی تا به حال عکسی از شادمهر دیده که نیمه‎ی چپ صورتش در آن عکس مشخص باشد؟! من که ندیدم. فکر کنم نیمه‎ی دیگر صورتش سوخته باشد. حالا هرچی هست خواننده پاپ حداقل باید یک ریزه اعتماد به نفس داشته باشد. یعنی چه اتفاق وحشتناکی می‎افتد اگر چهارتا عکس تمام رخ منتشر کند؟

و اما این گوگوش است. کماکان به قیافه‎اش نگاه کنید. دو سه روز پشت سر هم که آدم بخوابد صورتش اینقدر پف نمی‎کند. اما خب در عوض اعتماد به نفسش را داشته که به نظر خودش خیلی خوشگل می‎رسد و واقعن هم همین کافی است تا در هشتاد سالگی دوباره هوس کند روی صحنه برود و صدایش را به سرش بکشد.

شکیلا. کاور اشک مهتاب. به نوع نگاه و لبخند ظریفش توجه کنید و آن قطره آبی که آن وسط چکیده شده. و مدل موها و لباسی که تمام گردن را پوشانده. چقدر خانم است این شکیلا. حجب و حیائش همه را تحت تاثیر قرار می‎دهد. الان اگر دهن باز کند چیزی جز شعر حافظ و مدح علی بیرون نمی‎آید. جدن جمهوری اسلامی‎تر و خوشک را با هم سوزانده. ببینید چه جواهری در لس انجلس زندگی می‎کند و ذره‎ای هم تحت تاثیر فرهنگ غربی قرار نگرفته است.

شاه و خانواده سلطنتی. علی‎رغم همه زلم زیمبو‎هایی که ممد رضا و خانواده به سروکله‎شان آویخته‎اند نمی‎دانم چرا اینقدر بدبختی‎شان توی چشم می‎زند. قیافه‎ی فرح مثل زن‎های کتک خورده است. انگار تا همین ده دقیقه قبل از عکس مشغول کلفتی بوده است. بچه‎ها را نگاه کنید. همین الان مادرشان با دامنش دماغشان را گرفته است. صورت‎های سوخته و مات و موهای بهم ریخته. مثل ندیده‎ها دهانشان وا مانده و آینه کاری‎های سقف را نگاه می‎کنند. ممد رضا معلوم نیست این بیچاره‎ها را کجا بزرگ کرده. قیافه‎ی شاه را نگاه کنید. مثلن شاه یک مملکت است. همین الان تاج و لباسش را در آورید با شوهر خاله‎ی قوزپشت من هیچ فرقی ندارد. یک مشت مدال بیخود هم به گردنش آویخته که معلوم نیست نشان دهنده کدام دلاوری‎هایش است. مرده شور اشراف را ببرند اما اینها تهی از هرگونه اشرافیت هستند. بدبختند. دقیقن مثل سوپر استارهای آن زمانمان که مثلن همین گوگوش باشد. آدم دلش برایشان می‎سوزد. قیافه‎ها را نگاه کن!